Zo, dag 3 zit er alweer op. Het voelt alsof ik al 6 weken bezig ben, maar dat is dus niet zo. Tijd gaat echt zo raar. Ik blijf houden dat als ik wakker wordt ik er echt niet bijkan dat het nog maar een half uur later is. Meestal heb ik het idee dat ik toch minstens een uur of 4 geslapen heb…
Zo ook vanavond, om 20.00 uur gaan slapen, het is dan nog net licht. Om 20.30 weer wakker, het is dan ook nog vrij licht, maar ik snapte er niets van. Zo van: ik heb toch heel lang geslapen, maar de wekker is wel netjes afgegaan, dus het zal wel een half uur later zijn, en het is nog licht, maar toch voor mijn gevoel klopt er niets van… Na even wennen gaat het dan wel weer.
Vanochtend (4.00 tot 4.30 slaap) voor het eerst gedroomd. Ik voelde me erg fit en wakker hierna. Toch nog even rustig wakker geworden, met drie keer de snooze knop induwen en wakker schrikken en tegen Johannes zeggen, he we moeten er zo uit. Later bleek dat hij wel ja, en amen zei, maar er achteraf niets meer van wist en dus waarschijnlijk maar half wakker was. Ik heb nu dus wel geleerd dat ik echt op moet staan als ik wakker ben, en niet moet denken, ik wacht wel tot Johannes ook opstaat. Op de een of andere manier ben ik namelijk toch weer in slaap gevallen. Het laatste wat ik weet is dat ik rechtop ben gaan zitten, en toen toch dacht, pfff, en weer ben gaan liggen. Na een uur of wat, werd Johannes gelukkig wakker, en heeft ie mij ook wakker gemaakt. Ik hoop dat ik nu in ieder geval wel geleerd heb, gewoon op te staan.
Vanochtend en vanmiddag voelde ik me zeer goed. Alsof ik gewoon normaal geslapen had, heel uitgerust enzo. Na wat boodschappen doen, was ik wel helemaal doodop toen ik thuiskwam. Dus ik voel me dan heel goed, maar mijn energie is wel nog snel op.
Vanavond na de slaap van 16.00 echter voelde ik me zo ontzettend moe…. Steeds als ik me zo voel ben ik blij dat ik dit met Johannes samen doe, anders was ik er op die momenten misschien wel mee gestopt. Dan denk ik nog maar half en het enige wat ik dan wil is gewoon slapen. Het hele plan lijkt dan zo’n stom idee dat ik er meteen mee zou willen stoppen. Ik krijg dan niet verzonnen dat ik gewoon even moe ben, maar dat dat niet meteen betekend dat ik ermee wil stoppen. Gelukkig zegt Johannes dat dan vaak genoeg, zodat het na een kwartier toch tot me doordringt dat ik maar gewoon wakkerder moet worden en verder moet gaan.Na een half uur in de tuin werken was dit gevoel gelukkig weer helemaal weg en ben ik blij met ons experiment, al vind ik het nog steeds te gek voor woorden, en wat onwerkelijk.
Ik hoop dat ik komende tijd weer wat vaker typ hoe het ermee staat, maar schrijven is niet mijn hobby.
Ik zou zeggen, voor iedereen die zo heerlijk gaat slapen, geniet er van! (heel veel!!!)
ik mis het namelijk wel
Liefs,
Lobke